តាមជីវសាស្ត្រ ទារកទើបនឹងកើតមិនទាន់មាន Circadian Rhythm (នាឡិកាជីវសាស្ត្រ) ទៀងទាត់ដូចមនុស្សពេញវ័យឡើយ។ ប្រព័ន្ធប្រសាទកណ្ដាលរបស់ពួកគេកំពុងស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលអភិវឌ្ឍន៍ខ្លាំង ដែលធ្វើឱ្យវដ្តនៃការគេងមានរយៈពេលខ្លី (ប្រហែល ៥០-៦០ នាទីក្នុងមួយវគ្គ) បើធៀបនឹងមនុស្សធំ (៩០ នាទី)។ នេះជាមូលហេតុដែលទារកភ្ញាក់ច្រើនដងនៅពេលយប់។
ការស្រែកយំរបស់ទារកជម្រុញឱ្យមានការបញ្ចេញអ័រម៉ូន Cortisol (អ័រម៉ូនស្រ្តេស) នៅក្នុងខ្លួនពួកគេ និងជម្រុញអ័រម៉ូន Oxytocin នៅក្នុងខ្លួនម្ដាយដើម្បីឱ្យមានប្រតិកម្មឆ្លើយតប។ តាមទស្សនៈវិវត្តន៍ យន្តការនេះធានាថាទារកនឹងទទួលបានការការពារ និងអាហារូបត្ថម្ភទាន់ពេលវេលា។ ការយំមិនមែនជាការរករឿងឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជាការឆ្លើយតបទៅនឹងតម្រូវការរំលាយអាហារដែលឆាប់រហ័ស និងការវិវត្តនៃខួរក្បាលដែលត្រូវការថាមពលបន្តបន្ទាប់។
១. ការបំបៅ និងយន្តការក្រពះ
ក្រពះទារកទើបកើតមានទំហំប៉ុនគ្រាប់សណ្ដែកប៉ុណ្ណោះ វាមិនអាចផ្ទុកទឹកដោះបានច្រើនឡើយ។ ដូច្នេះពួកគេត្រូវការបំបៅរាល់ ២ ទៅ ៣ ម៉ោងម្ដង។
វិធីអនុវត្ត កុំរង់ចាំដល់ទារកយំខ្លាំង។ សង្កេតមើលសញ្ញាដំបូងដូចជា ការបៀមដៃ ឬលិឍបបូរមាត់។ ប្រសិនបើបំបៅយឺតពេក ទារកនឹងលេបខ្យល់ចូលច្រើន ដែលនាំឱ្យឆ្អល់ពោះ (Colic)។
២. យំដោយសារអាឡែស៊ី និងប្រព័ន្ធរំលាយអាហារ
ប្រសិនបើទារកយំតាមលំអាន "លេខ ៣" (លើសពី ៣ ម៉ោង/ថ្ងៃ, ៣ ថ្ងៃ/សប្តាហ៍) វាអាចជាសញ្ញានៃការមិនចុះសម្រុងនឹងប្រូតេអ៊ីនក្នុងទឹកដោះ (Lactose Intolerance) ឬអាឡែស៊ីម្សៅទឹកដោះគោ។
វិធីអនុវត្ត ពិគ្រោះជាមួយគ្រូពេទ្យដើម្បីពិនិត្យលើប្រភេទម្សៅទឹកដោះគោ និងកែសម្រួលរបបអាហាររបស់ម្ដាយក្នុងករណីបំបៅដោយទឹកដោះម្ដាយ។
៣. កត្តាបរិស្ថាន និងការបញ្ជូនសញ្ញា
ទារកមានស្បែកស្ដើង និងងាយប្រតិកម្មនឹងសីតុណ្ហភាពខ្លាំងណាស់។ ចំណុចផ្សេងទៀតដែលត្រូវត្រួតពិនិត្យ៖
- កន្ទបសើម (ធ្វើឱ្យស្បែករលាក និងក្រហាយ)
- សីតុណ្ហភាពបន្ទប់ (ក្តៅពេកនាំឱ្យទារកបែកញើស និងមួម៉ៅ)
- ការឈឺចាប់ផ្នែកសរីរាង្គ (ផ្ដាសាយ ឬឈឺត្រចៀក)
សរុបមក៖ ការយំគឺជាការដាស់តឿនឱ្យអ្នកជួយរក្សាតុល្យភាពក្នុងរាងកាយពួកគេ (Homeostasis)។ ការយល់ពីវិទ្យាសាស្ត្រនៅពីក្រោយការយំ នឹងជួយឱ្យអ្នកមានភាពអត់ធ្មត់ និងដោះស្រាយបញ្ហាបានចំគោលដៅ។
