មានតិច... តែសុខច្រើន
ក្នុងសម័យកាលបច្ចេកវិទ្យាដ៏ទំនើបនេះ យើងមានឧបករណ៍ជំនួយស្ទើរគ្រប់បែបយ៉ាងដើម្បីកាត់បន្ថយពេលវេលាការងារ ប៉ុន្តែគួរឱ្យចម្លែកដែលជីវិតបែរជារវល់កាន់តែខ្លាំង ហើយពេលវេលាផ្ទាល់ខ្លួនបែរជាកាន់តែតិចទៅវិញ។ ប្រសិនបើយើងក្រឡេកមើលគម្លាតរវាងជីវិតអ្នកទីក្រុង និងអ្នកជនបទ យើងនឹងឃើញពីភាពខុសគ្នាដ៏ធំធេងនៃ "សេចក្តីសុខ"។
អ្នករស់នៅជនបទ ទោះមិនមានរថយន្តទំនើប ឬផ្ទះវីឡាស្កឹមស្កៃ ប៉ុន្តែពួកគេមានពេលវេលាពេញលេញក្នុងការផ្តល់ភាពកក់ក្តៅដល់ក្រុមគ្រួសារ។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នករស់នៅទីក្រុងថ្វីត្បិតតែឡូយឆាយក្នុងសម្ភារៈ ប៉ុន្តែជារឿយៗពួកគេតែងតែបាត់បង់ឱកាសក្នុងការជួបជុំគ្នា ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យសុភមង្គលក្នុងគ្រួសារមានភាពប្រហោងក្នុង។
"គ្រាន់តែស្គាល់ពាក្យថា 'គ្រប់គ្រាន់' នោះសេចក្តីសុខ និងសុភមង្គល នឹងអន្ទោលតាមប្រាណអ្នកជានិច្ច។"
ការមានទ្រព្យសម្បត្តិល្មមត្រឹមរស់នៅបានដោយសេរីភាព គឺប្រសើរជាងការរស់លើគំនរមាសប្រាក់តែគ្មានក្តីសុខផ្លូវចិត្ត។ ខ្ញុំសុំរើសយកការរស់នៅជា 'អ្នកមានតិច' តែមានចិត្តស្ងប់ ប្រសើរជាង 'អ្នកមានច្រើន' តែរស់ក្នុងភាពខ្វាយខ្វល់។
មេរៀនជីវិត៖ រោគាភ័យ ការបរាជ័យ ឬការបាត់បង់សាច់ញាតិជាទីស្រឡាញ់ មិនមែនជារឿងអាក្រក់ទាំងស្រុងនោះទេ។ ប្រសិនបើយើងចេះសម្លឹង វានឹងក្លាយជាបទពិសោធន៍ដ៏មហាសាល ដែលបង្រៀនឱ្យយើងស្គាល់ពីតម្លៃនៃជីវិត និងភាពរឹងមាំដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។
