ស្រមៃថា អ្នកកំពុងអង្គុយលេងយ៉ាងសប្បាយរីករាយ និងធូរអារម្មណ៍ នៅក្នុងពិធីជប់លៀងលាគ្នារបស់មិត្តរួមការងារម្នាក់ឈ្មោះ Joe។
រំពេចនោះ មេរបស់អ្នកដើរមកជិត ហើយសួរថា៖ «បន្តិចទៀត (ប្រហែល ១០ នាទីទៀត) ជួយឡើងនិយាយពាក្យជូនពរ និងលាទៅកាន់ Joe បន្តិចបានទេ?»
រលកនៃភាពភ័យខ្លាចក៏ចាប់ផ្ដើមបុកឡើងភ្លាមៗ៖
«ខ្ញុំធ្វើមិនបានទេ!»
«ខ្ញុំប្រាកដជាឆ្កួតហើយ
បើហ៊ានឡើងនិយាយ!»
អ្នកព្យាយាមប្រកែកក្នុងចិត្ត ប៉ុន្តែវាមិនបានផលទេ... រហូតដល់អ្នកនឹកស្រមៃចង់ឱ្យដីហែកលេបខ្លួនឯងបាត់ឥឡូវហ្នឹងតែម្តង។
ប៉ុន្តែ រឿងហ្នឹងក៏មិនបានកើតឡើងដែរ។
ការនិយាយជាសាធារណៈ តែងតែបង្កើតឱ្យមានការព្រួយបារម្ភ និងភ័យព្រួយយ៉ាងខ្លាំងចំពោះមនុស្សភាគច្រើន ជាពិសេសនៅពេលដែលពួកគេត្រូវឡើងនិយាយជាលើកដំបូង។
ប៉ុន្តែការពិតនោះគឺ ការនិយាយនៅមុខប្រជាជនច្រើន តែងតែជាការលាយឡំគ្នារវាង «ភាពភ័យរន្ធត់» និង «ភាពរំភើបញាប់ញ័រ»។
វាជារឿងធម្មតាសម្រាប់មនុស្សគ្រប់ៗគ្នា។
🎿 វាដូចជានឹងការជិះស្គីលើទឹកកកអញ្ចឹង៖
ពេលដែលអ្នកទើបតែចាប់ផ្ដើមដំបូង អ្វីដែលអ្នកគិតឃើញមានតែ៖ ខ្លួនឯងធ្វើឆ្គងៗម៉េចមិនដឹងទេ, វាយ៉ាងម៉េចក៏គ្រោះថ្នាក់ម៉្លេះ, ហើយអ្នកប្រហែលជាគ្មានថ្ងៃជិះវាបានទេ...។
ប៉ុន្តែ ពេលអ្នកចាប់ផ្ដើមបត់បានមួយជុំ ថែមល្បឿនបានបន្តិច ព្រិលចាប់ផ្ដើមខ្ទាតប្រដេញពន្លឺថ្ងៃ... រំពេចនោះ អារម្មណ៍រំភើបបន្តិចបន្តួចក៏ចាប់ផ្ដើមលេចឡើង。
លុះពេលក្រោយមក នៅពេលដែលអ្នកក្លាយជាអ្នកជិះស្គីដ៏ស្ទាត់ជំនាញមួយរូប ជញ្ជីងរវាង «ភាពភ័យរន្ធត់» និង «ភាពរំភើប» ក៏ចាប់ផ្ដើមផ្លាស់ប្ដូរ។ ឥឡូវនេះ អ្នកកំពុងជិះរលូនចុះតាមជម្រាលភ្នំ បត់បែនយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ និងមានអារម្មណ៍ប្រៀបដូចជាជើងឯកអូឡាំពិកអញ្ចឹង!
ប៉ុន្តែ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលអ្នកជិះក្នុងល្បឿនលឿនលើទឹកកក ភាពភ័យព្រួយបន្តិចបន្តួចនៅតែលួចលាក់ខ្លួននៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកជានិច្ច។
ជាទូទៅ សម្រាប់អ្នកទើបតែចាប់ផ្ដើមនិយាយជាសាធារណៈ អារម្មណ៍តែមួយគត់ដែលយើងជួបប្រទះ គឺ «ភាពភ័យរន្ធត់»។
រង់ចាំដល់វេនខ្លួនឯងឡើង... ចាប់ផ្ដើមនិយាយ... ភាពភ័យរន្ធត់នៅតែមិនទាន់បាត់ទៅណា។ វាហាក់ដូចជាមកលេបត្របាក់យើង ធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់ការគិត និងមានអារម្មណ៍ថាស្ពឹកស្រពន់ ឬគាំងស្មារតី។ ប៉ុន្តែ ជាចុងក្រោយ យើងក៏នៅតែអាចជម្នះនិយាយរហូតដល់ចប់ ហើយពេលដើរចុះពីលើឆាក ពេលដែលអារម្មណ៍ស្ពឹកស្រពន់ចាប់ផ្ដើមថមថយ អារម្មណ៍បន្ទាប់ដែលយើងទទួលបាន គឺ «ភាពធូរទ្រូង» ដែលអាសន្នមួយនេះបានកន្លងផុតទៅ។
ទោះជាយ៉ាងណា យើងនៅតែមានមោទនភាពស្ងាត់ៗចំពោះភាពក្លាហានរបស់ខ្លួនឯងក្នុងការឡើងនិយាយនោះ ហើយពន្លឺនៃភាពរំភើបតូចមួយ ក៏ចាប់ផ្ដើមឆេះឡើងនៅក្នុងចិត្ត។
ជាពិសេស ប្រសិនបើយើងអាចឈប់បន្ទោសខ្លួនឯងថា «យើងនិយាយអាក្រក់មើលមិនកើត»។
ហេតុអ្វី? ព្រោះវាជាការពិត! អ្នកបានជម្នះវាហើយ។
នៅពេលអ្នកហាត់សម និងសាកល្បងកាន់តែច្រើន ភាពភ័យរន្ធត់នឹងថយចុះ ហើយភាពរំភើបនឹងកើនឡើង។ ពេលអ្នកឡើងនិយាយម្ដងទៀត... ម្ដងទៀត... មិនយូរប៉ុន្មាន អ្នកនឹងភ្ញាក់ផ្អើលដោយដឹងខ្លួនឯងថា អ្នកកំពុងតែរីករាយជាមួយវា។
ហើយបន្តិចម្តងៗ អ្នកនឹងចាប់ផ្ដើម «ញៀន» នឹងអារម្មណ៍រំភើបនៃការឡើងនិយាយ។
ញៀនរហូតដល់ថ្នាក់ថា ពេលយប់ឡើងអ្នកដើរទៅបើកទូរទឹកកករកអីផឹក គ្រាន់តែពន្លឺទូរទឹកកកភ្លឺឡើង ភ្នែកប៉ះពន្លឺភ្លាម អ្នកឈរនិយាយបកស្រាយអស់ ៥ នាទីបាត់!
ហើយនៅពេលនោះហើយ ដែលភាពសប្បាយរីករាយពិតប្រាកដចាប់ផ្ដើមចូលមក។
ប្រសិនបើអ្នកគ្មានអារម្មណ៍ភ័យអរ ឬរំភើបបន្តិចសោះទាល់តែសោះមុនពេលនិយាយ អ្នកនឹងធ្វើឱ្យអ្នកស្តាប់មានអារម្មណ៍ថាស្តាប់ទៅធុញ និងគ្មានជាតិកែវ (ស្តាប់ទៅស្ងួត)។
តើអ្នកដឹងទេថា អ្នកនិយាយដ៏ឆ្នើមបំផុតនៅលើពិភពលោកមួយចំនួន ធ្លាប់មានអាកការៈក្អួតចោត ដោយសារតែភ័យ មុនពេលពួកគេឡើងទៅនិយាយបង្កើតសុន្ទរកថាយ៉ាងកញ្រ្ជោល និងរំជួលចិត្ត?
ដូចនេះ ចូរយោគយល់ និងចិត្តល្អចំពោះខ្លួនឯង។
អ្នកនឹងធ្វើបានល្អឡើងៗ ជារៀងរាល់លើកដែលអ្នកឡើងនិយាយ។
ប៉ុន្តែ លក្ខខណ្ឌគឺ អ្នកត្រូវតែហ៊ានឡើងនិយាយ។
