កុំជួយអ្នកដទៃរហូតភ្លេចខ្លួន
កុំជួយអ្នកដទៃច្រើនពេក។ ពេលខ្លះ ការជួយគេ គឺជាការចូលទៅពាក់ព័ន្ធនឹងកម្មរបស់គេ។ អ្នកត្រូវដឹងថា តើពេលណាគួរឈប់។
មនុស្សភាគច្រើនគិតថា ការជួយតែងតែជារឿងល្អ។ ប៉ុន្តែសូមមើលជុំវិញខ្លួន៖ មិត្តម្នាក់ដែលតែងតែត្រឡប់ទៅរកទំនាក់ទំនងអាក្រក់ដដែលៗ សមាជិកគ្រួសារដែលធ្វើកំហុសដដែលមិនចេះចប់ ឬមនុស្សម្នាក់ដែលមិនព្រមរៀនពីបទពិសោធន៍។
អ្នកផ្តល់ដំបូន្មាន។ អ្នកទូរស័ព្ទជំនួស។ អ្នកជួយដោះស្រាយបញ្ហា។ ប៉ុន្តែគេត្រឡប់ទៅធ្វើរឿងដដែលវិញ ខណៈអ្នកវិលត្រឡប់មកផ្ទះ ដោយមានអារម្មណ៍ហត់នឿយជាងមុន។
បើពាក្យរំលឹករបស់អ្នកធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ខ្លួន នោះជាសំណាងរបស់គេ។ បើមិនភ្ញាក់ទេ នោះជាផ្លូវដែលគេត្រូវដើរ។
មនុស្សខ្លះយល់បានភ្លាមៗ។ មនុស្សខ្លះទើបយល់ក្រោយពេលរងទុក្ខ។ ហើយមនុស្សខ្លះ មួយជីវិតក៏មិនយល់ដែរ។ ផ្លូវទាំងបីនោះ មិនមែនជាផ្លូវរបស់អ្នកទេ។
អ្នកអាចស្រឡាញ់ពួកគេទាំងអស់ ប៉ុន្តែអ្នកមិនអាចដើរជំនួសពួកគេបានទេ។
បើនរណាម្នាក់មិនទាន់អាចងើបបាន កុំបង្ខំ។ បើមិនដូច្នោះទេ អ្នកនឹងត្រូវទាញឱ្យធ្លាក់ចុះជាមួយគេ។
នេះមិនមែនជាភាពត្រជាក់ចិត្តទេ។ វាជាទម្រង់នៃការគោរពដ៏ជ្រៅបំផុត។ អ្នកកំពុងគោរពដំណើរជីវិតរបស់គេ ទោះបីអ្នកប្រាថ្នាឱ្យវាខុសពីនេះក៏ដោយ។
បើមើលពិភពលោកដោយក្តីមេត្តា អ្នកនឹងឃើញមនុស្សគ្រប់គ្នាគួរឱ្យអាណិត។ ប៉ុន្តែបើមើលតាមច្បាប់កម្ម អ្នកនឹងដឹងថា មនុស្សម្នាក់ៗកំពុងឈរនៅកន្លែងដែលសកម្មភាព និងការរៀនសូត្ររបស់ខ្លួនបាននាំមក។ នោះមិនមែនជាទណ្ឌកម្មទេ វាគ្រាន់តែជាលទ្ធផលដ៏ស្មោះត្រង់នៃជីវិត។
ចងចាំរឿងមួយ៖ ការដកថយពីកម្មរបស់អ្នកដទៃ មិនមែនជាการបោះបង់គេទេ។ វាជាព្រំដែនដែលអនុញ្ញាតឱ្យអ្នក និងគេ បន្តដើរផ្លូវរៀងខ្លួន។
