ក្នុងលោកនេះ រឿងខ្លះហាក់ដូចជាចៃដន្យ ប៉ុន្តែបើពិនិត្យឱ្យស៊ីជម្រៅតាមរយៈកែវភ្នែកនៃជំនឿ និងធម៌វិន័យ វាតែងតែមានបុព្វហេតុជានិច្ច។ រឿងរ៉ាវកូនភ្លោះប្រុសម្នាក់ ស្រីម្នាក់ ដែលមានមុខមាត់ដូចគូដណ្ដឹងដែលបានចែកឋានទៅ បានក្លាយជាប្រធានបទដ៏ក្ដៅគគុក និងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍បំផុត។
១. បុព្វេន្និវាស និងទំនាក់ទំនងបដិសន្ធិវិញ្ញាណ
តាមទ្រឹស្ដីព្រះពុទ្ធសាសនា គ្មានអ្វីដែលកើតឡើងដោយចៃដន្យនោះទេ។ ការដែលមនុស្សពីរនាក់មិនមែនជាសាច់ញាតិគ្នា តែបែរជាមកចាប់កំណើតជាមួយគ្នា ឬសុបិនឃើញគ្នា អាចបណ្តាលមកពី "សន្តានចិត្តដិតដាម" ឬបុព្វេន្និវាស។
កាលណាវិញ្ញាណដែលស្លាប់ទៅទាំងអាឡោះអាល័យ ឬមានចិត្តចង់នៅក្បែរគ្នា ពួកគេតែងស្វែងរកទីកន្លែងដែលមាន "កម្ម" ត្រូវគ្នានឹងពួកគេ។ ការដែលពួកគេមកចាប់កំណើតជាកូនភ្លោះក្នុងគ្រួសារតែមួយ បង្ហាញពីកម្លាំងនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលមិនចង់បែកគ្នា ទោះជាត្រូវផ្លាស់ប្តូររូបកាយក៏ដោយ។
២. អំណាចនៃសុបិន និងបុព្វនិមិត្ត
ម្ដាយបាននិយាយថាគាត់សុបិនឃើញពួកគាត់ជាញឹកញាប់មុនពេលមានផ្ទៃពោះ។ ក្នុងផ្លូវធម៌ នេះហៅថា "បុព្វនិមិត្ត"។ នៅពេលដែលចិត្តរបស់មនុស្សស្ថិតក្នុងសភាពស្ងប់ (ដូចជាពេលដេកលក់ ឬធ្វើសមាធិ) យើងអាចទទួលដឹងពីថាមពល ឬសញ្ញាដែលវិញ្ញាណម្យ៉ាងចង់ទាក់ទងមក។
នេះក៏ស្របនឹងវិទ្យាសាស្ត្រខួរក្បាលដែរ នៅពេលចិត្តស្ងប់ ខួរក្បាលបញ្ចេញរលកសញ្ញា Theta ដែលអនុញ្ញាតឱ្យយើងទទួលយកព័ត៌មានពីមជ្ឈដ្ឋានជុំវិញបានកាន់តែច្បាស់។ ការដែលម្ដាយដឹងមុន គឺជាការតភ្ជាប់រវាងពិភពរូបវន្ត និងពិភពវិញ្ញាណយ៉ាងអស្ចារ្យ។
៣. ការធ្វើបុណ្យឧទ្ទិសកុសល៖ ខ្សែចំណងមេត្តា
សកម្មភាពដ៏ប្រពៃបំផុតរបស់ម្ដាយក្មេង គឺការដាក់បាត និងឧទ្ទិសកុសល។ ក្នុងពុទ្ធចក្រ ការឧទ្ទិសកុសលគឺជាការផ្ដាច់នូវកម្មពៀរ និងការផ្ដល់ថាមពលវិជ្ជមានដល់អ្នកដែលចែកឋានទៅ។ វាប្រៀបដូចជាការបើកទ្វារទទួលយកសមាជិកថ្មីដោយក្ដីមេត្តា ដែលធ្វើឱ្យក្មេងដែលកើតមកមានសុខភាពល្អ និងមានឫទ្ធិបារមី តាំងពីនៅក្នុងផ្ទៃ។
៤. ការមើលឃើញឱកាស និងសន្តិភាពខាងក្នុង
រឿងរ៉ាវនេះបង្រៀនយើងថា កាលណាខួរក្បាល និងចិត្តយើងស្ងប់ យើងនឹងមើលឃើញអ្វីៗដែលលើសពីធម្មតា។ ការដកដង្ហើមវែងៗ និងការតាំងចិត្តល្អ នឹងជួយរំលាយភាពភ័យខ្លាច និងបើកចក្ខុវិស័យឱ្យយើងឃើញឱកាសល្អៗក្នុងជីវិត។ ដូចជាម្ដាយក្មេងរូបនេះ ទោះបីជាជួបរឿងចម្លែក ក៏គាត់ជ្រើសរើសយកផ្លូវធម៌ដើម្បីដោះស្រាយ ដែលនាំមកនូវសិរីសួស្ដីដល់គ្រួសារ។
