រវាងគ្រួសារអ្នកមាន និងអ្នកក្រ – ចំណុចខុសគ្នាធំៗ ៣ យ៉ាង
នៅក្នុងសង្គមយើង មានចំណុចខុសគ្នាជាច្រើនរវាងគ្រួសារអ្នកមាន និងគ្រួសារអ្នកក្រ។ ភាពខុសគ្នាទាំងនេះជះឥទ្ធិពលដល់ការធំដឹងក្តីរបស់កុមារ និងរបៀបដែលពួកគេមើលទៅកាន់ពិភពលោក។ នៅក្នុងអត្ថបទនេះ យើងនឹងផ្ដោតលើចំណុចខុសគ្នាធំៗចំនួន ៣ គឺ៖ ភាសាប្រើប្រាស់ ឥរិយាបថ និងអារម្មណ៍ចំពោះសុវត្ថិភាព និងការគោរព។
១. ការប្រើប្រាស់ភាសា
ចំណុចខុសគ្នាដំបូងគេគឺ ភាសា។ ឪពុកម្តាយអ្នកមាន ច្រើនតែនិយាយជាមួយកូនបានញឹកញាប់ និងប្រើពាក្យពេចន៍សម្បូរបែបជាមួយប្រយោគវែងៗ។ ឧទាហរណ៍ ពួកគេតែងពន្យល់អ្វីៗឱ្យបានលម្អិត និងលើកទឹកចិត្តកូនឱ្យចេះជជែកសួរដេញដោល។ ផ្ទុយទៅវិញ ឪពុកម្តាយអ្នកក្រ អាចនឹងប្រើពាក្យខ្លីៗ ដូចជា "បាទ/ចាស" "ទេ" ឬ "ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ" ជាដើម។ ភាពខុសគ្នានៃការប្រើប្រាស់ភាសានេះ ជួយឱ្យកូនអ្នកមានមានសមត្ថភាពប្រស្រ័យទាក់ទងខ្លាំង ចំណែកកូនអ្នកក្រអាចនឹងជួបការលំបាកក្នុងការប្រើពាក្យពេចន៍ និងការបញ្ចេញមតិ។
២. ឥរិយាបថក្នុងការអប់រំ
ចំណុចខុសគ្នាទីពីរគឺ ឥរិយាបថ។ ឪពុកម្តាយអ្នកមាន ច្រើនតែប្រើឥរិយាបថរាក់ទាក់ និងទន់ភ្លន់នៅពេលបង្រៀនកូន។ ឧទាហរណ៍ បើកូនប៉ះភ្លើងបណ្ដាលឱ្យរលាក ឪពុកម្តាយអ្នកមាននឹងពន្យល់កូនថា ហេតុអ្វីបានជាភ្លើងវាគ្រោះថ្នាក់ ហើយត្រូវចៀសវាងវាយ៉ាងដូចម្ដេចនៅពេលក្រោយ។ ប៉ុន្តែ ឪពុកម្តាយអ្នកក្រ អាចនឹងប្រើឥរិយាបថបែបតឹងរ៉ឹង ឬដាក់បញ្ជា ដោយនិយាយថា "កុំធ្វើបែបហ្នឹងទៀត បើមិនអញ្ចឹងទេនឹងត្រូវពិន័យ"។ ទោះបីជាវិធីតឹងរ៉ឹងនេះ អាចបញ្ឈប់សកម្មភាពកូនបានភ្លាមៗក៏ដោយ តែវាបង្កើតឱ្យមានភាពភ័យខ្លាច និងសម្ពាធដល់កុមារទៅវិញ។
៣. អារម្មណ៍ចំពោះសុវត្ថិភាព និងការគោរព
ចំណុចខុសគ្នាទីបីគឺ អារម្មណ៍ចំពោះសុវត្ថិភាព និងការគោរព។ កូនអ្នកមាន ធំដឹងក្តីឡើងដោយជឿជាក់ថា ពិភពលោកនេះមានសុវត្ថិភាព ហើយមនុស្សធំតែងតែគោរពពួកគេ។ ពួកគេតែងញញឹមដាក់លោកគ្រូអ្នកគ្រូ និងមានអារម្មណ៍មានទំនុកចិត្តនៅសាលារៀន។ ចំណែកកូនអ្នកក្រ អាចនឹងមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចមនុស្សធំ ហើយមិនហ៊ានសម្លឹងភ្នែកលោកគ្រូអ្នកគ្រូឡើយ។ កត្តានេះធ្វើឱ្យគ្រូៗយល់ថា ពួកគេជាសិស្សដែលមានបញ្ហា ទោះបីជាការពិតមិនមែនបែបនោះក៏ដោយ។ ជាលទ្ធផល កូនអ្នកក្រអាចមានអារម្មណ៍មិនសុវត្ថិភាព និងមានសម្ពាធ ទាំងនៅក្នុងគ្រួសារ និងនៅសាលារៀន។
សរុបសេចក្តីមក៖ ជារួមមក ភាពខុសគ្នារវាងគ្រួសារអ្នកមាន និងអ្នកក្រ គឺបង្ហាញឱ្យឃើញច្បាស់តាមរយៈការប្រើប្រាស់ភាសា ឥរិយាបថ និងអារម្មណ៍ចំពោះសុវត្ថិភាព។ ឪពុកម្តាយអ្នកមាន បង្កើតនូវមជ្ឈដ្ឋានដែលមានភាពរាក់ទាក់ និងការគាំទ្រ ចំណែកឪពុកម្តាយអ្នកក្រ ច្រើនតែប្រើវិធីសាស្រ្តតឹងរ៉ឹងពេក។ ទោះបីជាការអប់រំបែបតឹងរ៉ឹងមានប្រសិទ្ធភាពខ្លះក៏ដោយ តែវាក៏បង្កើតឱ្យមានសម្ពាធ និងភាពភ័យខ្លាចដែរ។ ការយល់ដឹងពីចំណុចទាំងនេះ ជួយឱ្យយើងមើលឃើញថា តើមជ្ឈដ្ឋានគ្រួសាររៀបចំអនាគតរបស់កុមារយ៉ាងដូចម្ដេច។
